Τα λόγια της Γκόλφως «Είμαι ένα μνήμα ζωντανό μέσα στους βρικολάκους» φωτίζουν την πάλη του σύγχρονου ανθρώπου να διαφυλάξει τις αξίες και τα προσωπικά του ιδανικά σε μια εποχή όπου οι ηθικές σταθερές μεταβάλλονται διαρκώς. Η παράσταση αποτελεί μια σπουδή στις συγκρούσεις της ανθρώπινης φύσης, όταν τα θεμελιώδη ιδανικά της καταρρέουν. Αξιοποιώντας την αφηγηματική τεχνική, οι διερευνούν επί σκηνής πώς η προδοσία των αξιών οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακά, στην απώλεια της ανθρώπινης ευτυχίας. Μέσα από αυτή τη διαδρομή αναδεικνύεται η συγχώρεση ως η ύψιστη ανθρώπινη πράξη: μια συνειδητή επιλογή που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει, σε αντίθεση με τη φύση, που δεν συγχωρεί.