ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ

Βυσσινόκηπος του Τσέχωφ, λοιπόν. Και ενώ στη σκηνή του θεάτρου παίζεται ο Βυσσινόκηπος και από μόνιτορ ακούμε μικρά κομμάτια του σπουδαίου κειμένου, στο φουαγέ, όπου θα παίζεται και η παράσταση, παρακολουθούμε την παράλληλη ζωή των ανθρώπων του θεάτρου. Ο χρόνος μετριέται με όρους των παρασκηνίων. Ξημερώματα πριν την πρεμιέρα, η πρεμιέρα, η επίσημη, πριν τα Χριστούγεννα, Τετάρτη απογευματινή, Σάββατο διπλή, βραδινή, στήσιμο σκηνικού, τα γενέθλια της Μαρίνας, του Βασίλη, της Άννας, η αναγγελία ενός θανάτου, ενός ακόμα, ενός ακόμη, η αντικατάσταση, όταν ο Χρήστος ερωτεύτηκε την Άννα, όταν ο Στέργιος τσακώθηκε με τον Φοίβο, όταν ο παραγωγός κάλεσε το προσωπικό να τους μιλήσει. Η διαδοχή θεατρικών ordino που μετρούν με άλλους όρους τον χρόνο και καθορίζουν τον ιδιαίτερο αυτό κόσμο.

Οι ίδιοι οι άνθρωποι του θεάτρου, απορροφημένοι από την καθημερινότητά τους, αδυνατούν να αντιληφθούν τις ομοιότητες του σπουδαίου κειμένου με τη δική τους ζωή, μέχρι που η πραγματικότητα ενώνει βίαια τους δυο κόσμους.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η ζωή στα παρασκήνια με γοήτευε πάντα σχεδόν όσο και η ζωή επί σκηνής. Τελείωνα τη δουλειά μου και δεν έφευγα για ώρες, γοητευμένη από αυτή την παράλληλη ζωή των ανθρώπων του θεάτρου κατά την προετοιμασία της παράστασης, στο στήσιμο του σκηνικού, στο κρέμασμα των φώτων, στην πρεμιέρα, στην πρώτη παράσταση, στη δεύτερη, στο sold out, στο άδειο θέατρο. Και τα χρόνια που διαδέχτηκαν το ένα το άλλο με πριμοδότησαν με μεγάλες συγκινήσεις, κλείσιμο θεάτρου, τσακωμούς, επανασυνδέσεις, απογοητεύσεις, αναγγελίες γάμων και θανάτων, έρωτες, χωρισμούς ανάμεσα στην κουΐντα και τα καμαρίνια και στην πλατεία και το φουαγέ.

Χρωστάω στις γωνιές των παρασκηνίων γέλια και σιωπές και όφειλα να ανταποδώσω. Έντεκα χρόνια σκέφτομαι αυτή τη μεταφορά της αθέατης πλευράς του θεάτρου σε κοινή θέα. Και από την αρχή έκανα χάζι την απόσταση που διατηρούν οι άνθρωποι του θεάτρου, που δεν είναι επί σκηνής, από το όποιο έργο διαδραματίζεται στη σκηνή. Σκεφτόμουν λοιπόν, πολύ πριν το επώδυνο κλείσιμο σημαντικών θεάτρων, τι θα γινόταν αν μέσα στη σκηνή παιζόταν ο Βυσσινόκηπος και έξω το θέατρο κινδύνευε να πουληθεί; Θα αντιλαμβανόταν κανείς την επικίνδυνη αναλογία; Κι αν ναι, θα προσπαθούσε να κάνει κάτι; Τι; Και θα τα κατάφερνε;

Κατερίνα Μπερδέκα